انبوه خفتگان را

                با نغمه هاي شيرين

                            آواز مي دهم

از نور حرف مي زنم ، از نور

از جان زنده ، از نفس تازه ، از غرور .

اما در ازدحام خيابان

گم مي شود صداي من و نغمه هاي من .

گويند اين و آن :

               ” خود را از اين تكاپوي بيهوده وارهان  !

                 بي حاصل است اين همه فرياد

                 در گوش هاي كر  !

                 ديوانه حرف مي زند از نور

                                                با موش هاي كور  !  “

بيگانه با تمامي اين حرف هاي سرد

من ، همچنان صبور

با عشق ، شوق ، شور

انبوه خفتگان را

               آواز مي دهم .

پيغام صبحدم را

               پرواز مي دهم

هر سو كه مي روم

در گوش اين و آن

حتي در ازدحام خيابان

از نور حرف مي زنم ،

                    از نور ...